Dostluk,arkadaşlık ve paylaşmak
UZUN YOLLARI DA GÖZE ALABİLEN BIR DOSTLUK Biz, binde bir karşımıza çıkan dostluk, arkadaşlık, sevgililik fırsatlarını ne yapıyoruz ? Akşamüstünün bir saatinde yorgun gövdemizi yaslayıp mırıl mırıl konuşabileceğimiz, omuzumuza dolanan bir kolun, başımızı yaslayabileceğimiz bir omuzun, belimizi kavrayan bir elin, uzun yollara dayanıklı aşkların sahibi karşımıza çıktığında tanıyabiliyor muyuz onu, değerini biliyor, biricikliğini,benzersizligini anlayabiliyor muyuz?... Yoksa hayatı sonsuz, fırsatları sayısız sanıp kendimizi hep ileride bir gün karşılaşacağımızı sandığımız bir başkasına , bir yenisine ertelerken hayat yanımızdan geçip gidiyor mu? Karşımıza erken çıkmış insanları yolumuzun dışına sürerken bir gün geri dönüp onu deliler gibi arayacağımızı hiç hesaba katıyor muyuz? Hayat her zaman cömert davranmaz bize, tersine çoğu kez zalimdir, her zaman aynı fırsatları sunmaz, toyluk zamanlarını ödetir. Hoyratca kullandığımız arkadaşlıkların, eskitmeden yıprattığımız dostlukların, savurganca harcadığımız aşkların hazin hatırasıyla yapayalnız kalırız bir gün. Bir akşamüstü yanımızda kimse olmaz, ya da olanlar olması gerekenler değildir. Yıldızların bizim için parladığını göremeyen gözlerimiz, gün gelir hayatımızdan kayan yıldızların gömüldüğü maziye kilitlenir... Kedilerin özel bir anını yakalamak gibidir kendi hayatımızdaki olağanüstü anları ve olaganüstü kişileri yakalamak. Bazılarının gelecekte sandıkları "Birgün" geçmişte kalmıştır oysa; hani şu karşıdan karşıya geçerken trafik ışıklarında rastladığınız, omuzunuzun üzerinden şöyle bir baktığınız sonra da boşverip "Nasıl olsa ileride bir gün tekrar karşıma çıkar" dediğinizdir. Oysa tam da o gün bu zalim şehri terk etmistir o.Boş yere bu sokaklarda aranırsınız...
Herkesin bir öyküsü var uzun kısa... Kimine ilginç gelen bitmemiş bir hikaye yaşanarak öğrenilecek, çünkü hayat bilinmeyene gebe... İşte benim de hikayem böyle. Şimdi mevsimlerin döngüsü ve hayatın akışına karışmış yaşıyorum. Sahi yaşıyor muyum ? ama onu hala içimde yaşatıyorum. Kirletmedim anılarımı... Anılarıma tutundum hiç bozulmasın benimle kalsın diye... Oysa, bize yapılanı haketmedik biz. Ben bana yapılanı haketmedim. Kimse aniden bir karar alıp birgün hayatını yıkıp yeniden şekillendirmez... Bu büyük acıların, örselenmenin, incinmelerin, kırgınlıkların, bekleme sabrının, aşağılanmanın hatta kovulmanın yükünü taşıyamaz yürekte... Çok fazla ve uzun süre verilmiş bir mücadeleydi. Yalnız bir mücadeleydi onunki gibi.. Düşünüyorum birlikte verilen bir mücadele olsa bu noktaya gelinir miydi diye.. Herneyse geçmişi sorgulamayı da uzun süre önce braktım. Daha doğrusu beni sevip sevmediğini sorduğumda "Bu konuda yorum yapamam" cevabıyla beni gözden çıkardığında... Resimlerini yaktığım o gece onunla vedalaştım ben... tek dileğim mutlu olması... iyi ve mutlu olması... Bazen acı veriyorsa ve biz katlanma kapasitemizi aştıysak ve o sevgilinin aslında yanımızda olmadığını anlamışsak yapılacak olan bırakıp gitmektir. Sevgi bazen vazgeçmektir. Vazgeçirdiler; oysa o kılını bile kıpırdatmadı.. Bize sahip çıkması gereken noktada suskun kaldı... Acıyı göğüsleyebilmek... Sevdiğin için ölebilmek göğüslemek acıyı... Ne amaç için olduğu da önemli 2 kişi olunca aşılırmış zorluklar biz 2 kişi değildik ... Akıntıya çekilen kürek gibiydi direncim... Yanımda yoktu, belki de hiç olmadı.. yada o da benim gibi vazgeçti. Birşeyi ne kadar ve ne için istediğin çok önemli, elini taşın altına koyabilmeli seven bir yürek, gerekirse bedel ödeyebilmeli, inançtır sevmek... ona onun için gerekirse ölebileceğimi söylemiştim bir gün... gülmüş ve "yakışır" demişti.. Bir insan sevdiğine ölümü nasıl yakıştırır? Ayrıldığımız gece beni neden sevdiğini hatırlıyor musun diye sormuştum ona anımsamadı.. "Beni neden seviyorsun" dediğimde suskun kaldı. Sevseydi, seviyor olsaydı bir cevabı olurdu elbet biliyorum... Evlerinden kovulduğum gün ağlayarak kapıdan çıkmak yerine, benim elime yapışıp beni de kendiyle dışarı sürükleyebilmeliydi, başkalarının bizim için aldığı kararlarda bizi hatırlatabilmeliydi, bana batırılan herbir iğnede beni savunabilmeliydi, beni küçük gördüklerinde, incindiğimde duyarsızlık duvarına sığınıp benden uzaklaşmamalıydı. Bugün yanında değilsem bizi koruyamadığımız için değilim. Ssavaşmadı, ben ise yalnız savaşmaktan hep yenik düştüm. Bir insan tek başına ne kadar dayanabilir ki bu savaşa? Yıllar önce sevdiğini s
Küresel ısınma yüzünden Antarktika'dan neredeyse Ankara'nın Altındağ ilçesi büyüklüğünde parça koptu. Uydudan alınan fotoğraflar, 569 kilometrekarelik yüzeye sahip devasa parçanın Antarktika'dan ayrıldığını, bunun 414 kilometrekarelik kısmının da dağılıp gittiğini gösteriyor. Colorado Üniversitesi Kar ve Buzulları İzleme Merkezinin tespitine göre, parçalanma 28 şubatta 25,5 km boyunda 2,4 km eninde dev bir parçanın aniden kopmasıyla başladı. Bu kopuş, Wilkins platosunun parçalanma sürecini tetikledi ve 12.950 kilometrekare yüzeye sahip platodan 569 kilometrekarelik parça koptu. Uzmanlara göre, bu hızla devam ederse yakın gelecekte bölgedeki buzul tabakasının yarısı yok olacak. Serkan AYAN adlı uzman, yaklaşık 1500 yıldır var olduğunu düşündükleri Wilkins platosundaki parçalanmaya sıcak hava ve okyanus dalgalarının yol açtığına işaret etti. Antarktika'da yaz sona erdiğinden, bilim adamları önümüzdeki aylarda Wilkins'ten yeni parçaların kopmasını beklemiyor. 1995 yılında da 75 km boyunda 37 km enindeki Larsen A platosu Antarktika'dan ayrılıp Weddel denizinde parçalanmıştı. Larsen B platosu da 2002 yılında kopup parçalanmıştı. Uzmanlara göre, son 50 yıl içinde Antarktika küresel ısınma yüzünden en az 13 bin kilometrekare eridi. Böyle giderse seslidostluk ailesi buzullar olmayacak buzul olmayacağı gibi su miktarı artcak belki bu TÜRKİYE sular altında kalacak
