Gelin, bugün kendimize bir iyilik yapalım; unuttuysak, hatırlayalım..kaybettiysek, bulalım..özlediysek, arayalım…kırdıysak, af dileyelim..kırıldıysak, affedelim..her şeyden önemlisi seviyorsak, utanmadan, korkmadan SENİ SEVİYORUM diye haykıralım sevdiklerimize… Bizler millet olarak ölümüne seven ama sevgisini içinde yaşayan, kelimelere dökemeyen bir milletiz maalesef. Bu konu ile ilgili bi istatistik sonucu okumuştum ve bunu paylaşmak isterim. Türkler cenazelerine en çok ağlayan milletmiş, bunun sebebide sevdiklerine yaşarken onları sevdiklerini söylememiş olmalarıymış.Düşünün; annenize yada bir baska sevdiğinize, seni seviyorum ve iyiki varsın demediniz hiç ve bir gün o sevdiğiniz kişi öldü. Sizin onu sevdiğinizi belkide bilemeden gitti. düşünüyorumda, hakikaten bu duygu kötü hissettirir insana kendini. O halde lütfen anne, baba, kardeş, çocuklarımız, arkadaşlarımız kısacası tüm sevdiklerimize SENİ SEVİYORUM demeyi ihmal etmeyelim.. Sevgilerimizi dolu dolu yaşayalım

Ask çiçegim,bal böcegim